به تولدی دوباره می اندیشم

گور بابای ناخوشی ،فنار که هیچی سر جای خودش نیست،بدرک که واقعیت با تصورات من جور در نمیاد

اصلا مگه قراره چقدر عمر کنم که بخوام هی غصه این دنیارو هم بخورم

در واقع درستش اینه: منو تنهایی خوبم ،منو احساس ارامش

دوراه بیشتر ندارم یا بمونم و گذشته رو دور خودم پیله بزنم یا پروانه بشم و به پویایی برسم

من به تولدی نو میاندیشم ، من از پوچ مردن بیزارم ،

به قول حدیث دوست ،گاهی در لحظه سقوط فرصت پرواز هم هست

پس حرکت تا پرواز

ادمک اخر دنیاست بخند...